Eg prøver seriøst å interessere meg for interiør

Eg tilhøyrer eit knøttlite og undervurdert mindretal i befolkninga, nemleg dei som veit at me ikkje har god smak. Eg har verkeleg ikkje peiling. Eg ser slike interiørmagasin, interiørreportasjar, og bloggar, og heime hos folk som har god smak, ikkje minst. Eg ser på det, og får akkurat same kjensla som når det er fotball på tv. Eg anerkjenner at dette er noko mange engasjerer seg i, men eg forstår det ikkje.

Klart eg vil ha det koseleg og greit og fint heime, herre jemini og Hestia bevare, det er ikkje slik at eg går inn for å ha det stygt og ukoseleg.

Men design, altså. For ikkje å snakke om mote.
Moderne og umoderne kjøken, for eksempel. Eg vil gjerne at kjøkenbenken skal vere stor og god og lett og halde rein, og eg vil ha skuffer overalt, så eg har styr på tinga mine. Eg vil ha godt lys, men ikkje sånn ekkelt og kaldt rett i hovudet.
Det er omlag det eg klarer å seie om kjøken.

No har me pussa opp, då. Tak og vegger og golv. Det er kvitt og nestenkvitt og lys eik overalt. Og midt i stova troner mine gamle, skitne møbler. Ein engelsk sofa i gule, grøne og oransje striper, og ein lenestol i blått, gult og grønt som er både tynnslitt og flekkete.

Til og med eg forstår at møblane liksom styggar heimen til.

Problemet er berre at der eg er forsynt med dårleg smak og beslutningsdyktighet, er eg gift med ein arkitekt. Om du også er gift med ein arkitekt forstår du korleis eg har det. Han sit med all kompetansen og alle meiningane og all den gode smaken verda har å by på, samla i ein superkompetent supersmakfull person. Men han klarar ikkje bestemme seg. Han veit for mykje. Han har liksom falle i Pandoras gryte og sym rundt i ein demonisk graut og overkompetent supersmak.

Så eg prøver ¨orientere meg. Eg tenker at eg må vere den vaksne her. Den som stødig og utan nøling eller tvil faktisk får ting til å skje. Møblar til å komme.

Det er berre at eg blir så svak og engsteleg, eg også. Ektefellens kompetanse på området er mitt kryptonitt. Eg vil ikkje feile, eg vil ikkje skuffe, eg vil ikkje at han endå ein gong skal få ein frykteleg stygg sofa, kjøpt av meg, som han må leve med in agony.

Interiør altså.

 

Kristine Tofte kontakt mobil telefon epost

Stikkord

email, epost, kontakt, Kristine Tofte, mobil, telefon, tofte

Kristine Tofte har for tida ikkje mobil. Då er Kristine Tofte vanskeleg å komme i kontakt med.

Fasttelefonen til Kristine Tofte har eit telefonnummer. Men det står oppført på ektefellen. Då er Kristine Tofte vanskeleg å komme i kontakt med.

Kristine Tofte har telefon. Som er fast. Og har eit telefonnummer: 53231032

Men Kristine Tofte er ikkje alltid heime. Då er Kristine Tofte vanskeleg å komme i kontakt med.

Heldigvis har Kristine Tofte ein epostadresse til epost som ho les: ktofte@hotmail.com

Dessverre har ikkje Kristine Tofte mobil og dermed har ho ikkje internett andre stader enn heime og på kontoret. Det hender ho reiser rundt. Eller er på tur. Eller handlar, eller besøker nokon. Då er Kristine Tofte vanskeleg å komme i kontakt med.

Prøv likevel, om det er noko du vil.

Send epost. Eller ring fasttelefonen.

Og kvifor omtalar eg meg sjølv i tredjeperson? Det er fordi eg har ein teori kring søkjemotorar og emneord og ord som dukkar opp i teksten. Som eg med dette prøver ut.

Things to do

Stikkord

stord

Skuleturne er i grunnen ganske gøy. Ungdomsskuleelevane i Sunnhordland og Haugalandet tar det pent at eg kjem og les blodige tekstar og maskingeværsnakker dei gjennom skriveworkshop. Dei er høflege, hardarbeidande og gir meg tru på framtida.

Kalenderen her på bloggen er ikkje akkurat oppdatert, og akkurat no kunne eg ønske eg tjente ti gonger så mykje som eg gjer, så skulle eg ansatt ein supersystematisk webansvarleg og fått orden på alt.

Men things to do, altså.

I morgon, torsdag 07.02.2013, kl. 18.00, skal eg vere med på feiringa av ungdomsbøker si nye nettside ubok.no. Fine, unge bokelskarar arrangerer på Litteraturhuset i Oslo, og eg gleder meg.

Ti dagar seinare, søndag 17.februar, kl. 19.00, skal eg underhalde på feiringa av Stord folkebibliotek sitt 150-årsjubileum, i Kulturhuset på Stord. Biblioteket eg vaks opp i. *hjarte*

Og så drar eg til Spania i to veker, for å få gjort noko med denne uskrivne romanen som ligg og trøkker. Det blir best. Sorry, verda, du er gøyal og fin, men det blir aller best å ikkje vere i deg litt.

Utover våren skal andre rare og fine ting skje. Eg skal til Trondheim og besøke Bookstars, eg skal til Grimstad og besøke litteraturfestival, og så skal eg skrive litt i Haugesunds avis.

Men mest av alt skal eg puste, og skrive, og vere mamma, og ha verdas finaste pasientar.

Og om du no syns eg høyres ut som om eg elskar verda og alt er pur lukke, så minner eg om kva som er i ferd med å skje der ute:

Lånt frå http://www.flickr.com/photos/erikjorgensen/4394410105/sizes/z/in/photostream/

Ein kan ikkje vere sur og negativ, ikkje så veldig, i alle fall. Ikkje når det skjer mirakel kring husnovene.

Nytt år, nye vyer

Stikkord

fint, kake, middag, trene

Fragmenterte dagar og tankar. Passar best som liste.

• Eg er for tida på skuleturné, og det er selsomt og fint.
• Eg har ikkje røykt sidan 2013.
• I følge ein app (som er laga av foreininga for hjarte og lungesjuke, ikkje landsforeininga for lesbiske, homofile og transpersonar, sjølv om det er lett å blande) har eg spart 1500,- kroner.
• Berre det å laste ned ein app frå den skumle foreininga var eit stort skritt.
• Eg trur framleis eg har lungekreft og brygger på KOLS. Eg veit. Det går over. (eller ikkje).
• På laurdag skal eg gjere noko skikkeleg nifst. Og gøy, kanskje. I Oslo.
• Eg har fått meg Instagramkonto. Der kan du følgje med på det spanande livet mitt. Det er flest bilete av mat.
• Eg er begynt å trene igjen. Utfall med vekter er ei religiøs greie. Baksida av lårene mine er eit tempel. Kjeften på deg.
• Eg fekk akutt armsmerte av hekling. Eg lærte hekling før jul. Sidan har eg ikkje gjort handarbeid.
• I morgon skal eg ete middag med redaktøren min. Det blir rart. Me skal nemleg snakke om ny bok. Han har ikkje fått lese noko. Ikkje får han det heller, før i mars, trur eg.

  Ting du kan sjå på Instagram:

  

  Kake eg har bakt.

  

  Den nye vasskjelen min.

Jolestemning (parentes bemerka)

Når eg køyrer bil til og frå barneteaterøvingar og pianotimar, med bilen full av skranglande posar flasker og diverse som må UT av kjelleren, (for å gjere plass til) posar fulle av nøtter, egg, sukker, natron og mjøl (haha, det var eige juledekor på kveitemjølet, så eg kjøpte dobbelt opp) som skal INN i kjellaren, og born som er nesten matleie av kalendersnop og pepperkaker, høyrer eg ikkje ALLTID på P2 (som eg elles pleier).

Eg vil nemleg høyre julemusikk (burde eg skrive jolemusikk? er det meir stemning med jol enn jul?). Og neida, eg har verken Spotify premium eller Spotify gniten på mobilen, eg har ikkje cd-ar i bilen eingong (jada, det er ikkje berre at eg er ein dinosaur, eg er dinosaur frå kritt-tida), så eg må lite på radiokanalane.

Og radiokanalane har ikkje gjort jobben sin denne gongen. Eg er innom P2, P3, P1, eg trekk pusten og er innom P4, Radio Norge, og neida, neida, ikkje så mykje som Kling no klokka eller Boney M med glitterbadedrakt.

Strengt tatt likar eg ikkje alle andre sine favorittar sånn vanlegvis, men i jula er eg heilt på styr og badar i kitch som om eg skulle vore jødisk pensjonist i Florida.

Her er favoritten:

Og det må vere mormonarar som syng.
Pappa spelte den alltid kjempehøgt då eg var lita og det var jul, mens eg og han låg på rygg på golvet og stira i taket og haldt kvarandre i hendene og så grein me. Eventuelt god smak kan ikkje konkurrere i det heile tatt.

Brune pinnar

Brune pinnar

150 gram mjukt smør (eg brukte margarin)
200 gram sukker
2 eggeplommer
1 matskei lys sirup
1/2 teskei kanel
1 teskei vaniljesukker
1 teskei natron
300 gram kveitemjøl (eg brukte 250 g mjøl + 50 g havregryn)

Egg til pensling
Hakka mandlar (eg brukte hakka hasselnøtter)
Perlesukker (det står berre sukker i oppskrifta, så om du ikkje har perlesukker går det nok bra)

175 grader celsius, 10 -15 minuttar

Rør smør og sukker kvitt.
Bland i resten av ingrediensane.
Elt deigen og del i 6 emner som du trillar ut til pølser.
Legg pølsene på plata og trykk med fingrane til flatare stenger (eser ut, ikkje ver nøye).
Pensle med egg, dryss med sukker og hakka mandlar.
Steik kakene.
Ta dei ut av omnen og skjer straks opp på skrått (det står skrått i oppskrifta, eg skar berre beint, eg, med pizzahjul).
Avkjøl på rist (ja, det står i oppskrifta, men dei er ganske mjuke når dei kjem ut av omnen, så eg berre skar opp og lot dei ligge der og kjøle av).

Oisann, her har eg visst ete ei rad allereie  før dei fekk kjølt av.
Ein kan like godt lage dobbel oppskrift med ein gong.

Magi

Alle gutane var der dei skulle vere. Eg måtte ikkje leite etter ein einaste. Ingen sloss, ingen banna, berre ein kledde om frå kostyme til vanlege klede i utide, men det fekk me berga før dei skulle på scena.

Alt som skal gå galt gjekk galt, men gutane mine var proffe og flinke og dansa battle sjølv om dei ikkje fekk rett cue.

Magi. Det ordnar seg alltid på teateret, og det er rein magi.

149 born på oppsummering etter generalprøven.

Kultur og bakepulver

Stikkord

kostymer, sminke

Eg har slike heldige middelklasseungar som går på kulturskule, og i år betyr det at begge skal danse i Stord kulturskules musikal Scrooge. Premiere i morgon, generalprøve i kveld. Eg gjentek: Premiere i morgon, generalprøve i kveld.

Og nei, gjentakinga er ikkje eit forsøk på å få dykk til å komme, premieren er allereie utsolgt. 450 plassar i salen, full sal. Alt dette er berre sagt for å kontekstualisere det følgjande:

I går var det kost og mask. Som det heiter på teatersk. Første gjennomgang av heile førestillinga med sminke og kostymer.

For å kontekstualisere ytterlegare: Det er 149 born med i oppsetjinga. 149.

Om du ikkje sjølv har delteke i barneteater eller har hatt ungar med, er det mogleg du no tenker anten “gjesp” eller “åh, så koseleg”.

Opp i rævva med gjesp eller koseleg, din staur.

Me snakkar komplett og fullstendig anarkistisk stress. Eg skulle berre snike meg inn i går og sjå på kostymeprøven, men ein kjapp vitjing bak scena fekk meg på betre/verre tankar. Mitt eldste barn er både eldst, av hokjønn og på alle måtar samla og i stand til å forstå situasjonens alvor, så ho hadde ingen umiddelbart ustetta behov.
Han der yngstemann derimot, viste seg å vere del av ei gruppe streetdansande gutar i 8-9 årsalderen som hadde utvikla akutt hjernesvinn, hovudlaushøne-syndrom kombinert med ulvehunger.
INGEN MAT NÅR DE HAR FÅTT KOSTYME PÅ! var den eine superstrenge beskjeden som blei gjenteke 40 gonger utan å gjere større inntrykk på dei enn beskjeden “ikkje gå opp på kjøkenbenken” har på kattar flest.
DE SKAL VERE I GARDEROBEN DYKKAR HEILE TIDA NÅR DE IKKJE ER PÅ SCENA! var den andre beskjeden som ein like godt kunne skrive på ein post-it-lapp og kasta ut vindauga med same effekt.

Eg tilbrakte 4 timar med å leite etter dei. Kvar gong eg hadde funne mange nok til at eg ikkje kunne halde alle i handa samstundes, forsvann halvdelen igjen. Til å begynne med fann eg dei ofte der maten var, men etterkvart forsto dei vel bittelitt med hjernesvinnhjernene sine, og stal med seg rundstykker og gøymde seg for å ete. Noko som har eit optimalisert dårleg sluttresultat for den som skal få måkt dei inn på scena til rett tid.
Til slutt var det berre ein gut eg ikkje fann, og det var min eigen. Endå bra eg etter tjue minuttars desperat leiteaksjon ringte heim til mannen min og fortalde at eg blei sein fordi eg ikkje fann ungen. Han sat nemleg heime og spiste kvelds.

Eg kom heim halv ti om kvelden med 140 i puls, og måtte ha korporleg hjelp til å knekke akslane ned under øyrehøgde.

I natt har eg vakna ein gong i timen og tenkt slikt som “me må vise film i garderoben!” – “eg kan ta med forkler til alle som dei kan ha på seg når dei et, det er umogleg å hindre åtteårige gutar i å ete i 4 timar!” og “herregud, dette går aldri bra” og “auauau skulderen!”.

Kva har bakepulver med dette å gjere?

Etter ei paddeflat banankake, ei flat krydderkake og eit brett flate, harde scones, tenkte eg at eg ville dele min nyvunne viten med dykk:
Bakepulver kan gå ut på dato.

God julestri, folkens! Eg stikk ned i kulturhuset for å gjete born med midlertidige atferdsvanskar.

Ihhh! 3

Berre fordi det er fredag.

Fordi eg er så grei.

Fordi du fortener det.

Ihhh! 2

Det er SKULLE seie i den forrige posten her, var dette:

SNØ! IHHH!

For etter ein lang kveld med pakking av 48 gåver (ungane legg seg stadig seinare, og det betyr at eg er stadig meir søvndepravert etter kalenderpakkinga), var det åsåm å vakne til kvit snø utanfor. Akkurat det lyset, akkurat den kjensla.

Eg elskar jula. Elskar, elskar, elskar.