Du veltar ut dørene, tenker eg, men du gjer ikkje det. Du er ganske forsiktig, om enn litt klossete, der du langsamt set føtene på isen utanfor. Du veltar ut dørene, tenker eg, men det tenker eg mest fordi du tek så stor plass i gangen, fordi du krever så mykje av meg, fordi eg strevar sånn med å halde deg glad, varm, mett og rein, fordi eg sit att på golvet i gangen, som om du hadde velta ut. Som om du var to meter høg og ein meter brei og var ustyrleg og diger, som om det var slik at når vesle, tynne, hjelpelause eg endeleg fann dørklinka, så velta du ut.
Men du skjønar at mor di er stor som eit fjell, ho fyller heile gangen med armar og bein, du har gleda deg til å komme ut i snøen, og du har tålmodig fått hjelp til alt tøyet. Du trippar ganske forsiktig over isen i den nye vinterdressen din. Den første snøen er kommen, verda er magisk.
“Kom, mamma! Sjå! Det er snø ute!”
“Eg kommer. Ikkje mas.”
