Eg er no halvvegs i Guy Gavriel Kays Tigana.
Det hender folk spør kva ein skal med fantasy. Då plar eg anbefale bøker. Eller så får eg trekkje fram eit sitat frå Milan Kunderas Romankunsten (som han sikkert sjølv har høyrd ein annan stad, kan hende ein litt.vitar kan hjelpe med kjelde?) der han seier at «romanen undersøker det bare romanen kan undersøke». Fantasy utforskar det berre romanar kan utforske, i ein sjanger som er særleg eigna til visse undersøkjingar. For i ditt eige liv er moral og etikk sausa inn i kvardagslege gjeremål, plikter, sosiale omsyn (for kva med ungane mine og gjelda og kva vil naboane/svigermor/mamma/mannen min/sjefen seie om eg berre reiste til Afrika for å hjelpe til på eit sjukehus?).
Fantasysjangeren freister fjerne den klamme kvardagshanda om hjarta som gjer det umogeleg for deg å ta modige valg. Og så spør den: Ville du gjort det likevel?

Vidare undersøkjer sjangeren religiøsitet og overtro hos lesaren, ein vert utfordra på så mange plan, slik berre romanar gjer. Ingen fasit, ingen rettleiing, berre ei utviding, ei vandring på vegar du ikkje elles går, ei undersøkjing av det menneskelege.

Skjønar du framleis ikkje kva ein skal med fantasy, når det er så mange bøker om verkelege menneske?
Les Tigana då.

Og for deg som allereie har lese den:

One man sees a riselka
his life forks there.
Two men see a riselka
one of them shall die.
Three men see a riselka
one is blessed, one forks, one shall die.
One woman sees a riselka
her path comes clear to her.
Two women see a riselka
one of them shall bear a child.
Three women see a riselka
one is blessed, one is clear, one shall bear a child.
Reklamer