Eg syns livskriseomgrepa i språket vårt er utdatert (det skal liksom vere trettiårskrise førtiårskrise og midtlivskrise). Medan eg las ein DOK-post om å sakne bøker om å vere student på nittitalet, kjende eg på saknet etter å vere barnlaus, bu i kollektiv, arbeide hardt og lenge i kvardagane, sove ut i helgene, spele RISK heile natta, sitje på kafe og røyke, gå i klesbutikkar i timevis og vere misnøgd med ein nesten perfekt kropp, andelaus nyforelsking og fylleangst.

No har me alt me ønskte oss for eit fantastisk vaksenliv. Krisa er ikkje å bli eldre eller runde tal eller vere redde for å døy. Det er lengten etter den veldig lange ungvaksentida som kjem krypande. Ein lengt etter noko ein ikkje vil ha.

Eg vil faktisk helst sleppe å lese om det. Eg vil aller helst gløyme det.

Advertisements