Eg sit på kontoret og er vaksen, frisk og har fine sko. Eg ser på bunken av ugjort arbeid, snart skal eg i eit møte der folk vil vite kva eg meiner om det eine og hint. Eg har ete frukost, eg har drukke kaffi, eg har høyrt på små anekdotar frå kontordamene sine heimeliv. Det går influensa, fortel dei. Eg har ikkje så mykje som litt snue.

Eg er sterk.
Eg er frisk.
Eg har ein god jobb, ein god mann, fine ungar og ei varm, koseleg stove å kome heim til.
Eg har eit fantastisk liv. Dronninga på haugen.

Eg vil også vere sjuk nokre dagar. Sleppe taket.

«Å besvime er å la seg beruse av sin egen svakhet» skreiv Milan Kundera i ei av sine mestseljande romanar i si tid.

Eg kjem ikkje til å besvime. Ikkje i dag. Ikkje i morgon. Eg har ikkje så mykje som litt snue. Men det hadde vore fint å vere svak av og til. Berre litt. Kjenne kroppen gje etter og synke ned i senga, vite at verda gjekk vidare utan mi deltaking nokre dagar.

La nokon andre ta seg av det.

Advertisements