Eg vil kort oppsummere mi kulturelt avhengige sanning kring premissane her:

  • Norske myndigheter har skrive under på ei internasjonal avtale som forpliktar oss til å sikre at barn i Noreg blir ivareteke etter internasjonalt vedteke konvensjonar.
  • Norske barn er først og framst foreldrene sitt ansvar.
  • Norske myndigheter har tilsynsplikt i høve dette ansvaret.
  • Denne tilsynsplikta vert i praksis forvalta gjennom helsevesen og skulevesen.
  • Dersom nokon vaksne, og då særleg i helse- eller skulevesenet der ungane er under kyndige og erfarne blikk, oppdagar at barn lid overlast, skal dette meldast frå om.
  • Me har eit barnevern som skal ta seg særleg av barn sine rettar.
  • Me har politi og domstolar som skal ta seg av saker som bryt norsk lov.
  • Norsk lov seier noko om barn sine rettar.
  • Norsk lov seier også noko om dei vaksne sine pliktar.
  • Barnevernslova går over taushetsplikta til ansatte i helse- og skulevesen. Det er berre prestar og advokatar som har absolutt taushetsplikt. Alle andre er lovplikta å melde frå om barn lid overlast.

Når helsepersonell unnlet å melde frå om barnemishandling, og når foreldre ikkje vert halde ansvarleg for barnemishandling, når barnevern ikkje gjer noko for å verne born som vert utsett for barnemishandling, og når politiet ikkje arresterar og domstolane ikkje dømmer folk som mishandlar born, sit eg att med eit spørsmål.

Er det slik at me ikkje trur dette er våre barn?

Er det fordi denne jenta ikkje ser ut til å vere eit av våre barn?

Og om eg tek feil, ville me tillate at dette skjedde våre barn? Dersom naboane begynte å kutte fingrane av borna sine, om dei skar øyro av dei? Ville me tillate det? Om dei skar kjønnsleppene av Anita og Hilde og Anne-Kathrine? Sydde dei saman på eit skittent bakrom og lot dei vekse opp med infeksjonar og smerter? Ville me la det skje?

Advertisements