Ein stor, men minkande, del av den norske befolkningen er i ferd med å bli kriminalisert. Og nei, eg tenker ikkje på horekundene denne gongen. Eg tenker på alle dei som for få år sidan regjerte i norsk uteliv, dei som sat på kafear og pubar og restaurantar frå tidleg til sein kveld. Dei som for ti år sidan lot vere å gå på ein fest der dei måtte røyke ut. Dei som lo godt av Høybråthen. Dei som lo av dei pertentlege, snille og ordentlege.

No har det same skjedd med desse tøffingane som dei hasjrøykande sekstiåttarane opplevde.
Den litt latterlege peikefingeren blei til lovens lange arm, og då ler ein ikkje av dei pertentlege meir. Då bøyer ein av, om enn surmulande.

Askebeger kan vere vanskelege å finne no. Dei innretningane som heng på veggen og osar minner meg litt om dei der metalldepota ein kan legge dei brukte sprøytene sine i på offentlege toalett.

Husker du askebegera på syttitalet? Foreldra mine hadde store keramikkbeger med nydeleg blå glasur, store raude og orange beger som det likevel var haug på laurdagsnatta.
Forseggjorte, svære keramikk-greier, ein måte å lage kunst på for keramikarar som ellers levde av koppar og potter.
Og dei heimelaga, då. For me laga askebeger i formingstimane. Pølseteknikk i keramikken. Dei kristnaste, ivrigaste jentene laga høge, fine vaser. Alle andre laga askebeger.

Slik gjekk det. Dei pertentlege, snille, reine og skikkelege jentene vant. Dei står no smilande, med rosa lunger og sykkelhjelm og foreldra deira har vasane ståande framme som familieklenodier. Alle askebegera me andre la vår flid i er i beste fall gøymd bort i ein kasse i kjellaren.

Advertisements