Eg skriv no ein del av Song for Eirabu som finn stad i Det kvite palasset. Tonen er annleis formell, det er marmorgolv og søylegangar, det er sko trekt i silke og det er eit maktspel i ein heilt annan divisjon enn i kongssetet på garden Fagerheim i nord. Det er lenge sidan eg skreiv dei første kapitla frå denne delen av boka, og karakterane har sine eigne handskrivne kapittel i den svarte boka der eg noterer alt om folk, geografi, soger og tidslinjer. Kong Jorol har vakse i meg lenge, og dottera hans er meg hudlaust nær på eit vis, samstundes som det er uuthaldeleg å skrive om henne, eg vil så gjerne endre vilkåra, men gjer det ikkje. Tjølv, bror hennar, står framleis i bakgrunnen, men han står som i spenn bak der, eg tenker at når eg først begynner å skrive om han kjem han til å ta all plassen, så søstera må få litt tekst på seg først.

Utanfor skin sola gjennom morgontåka, og alt blir halvt løynd og magisk av slik lysande skodde.
Då eg gjekk opp mot fotballbanen her nede i dag morges, steig det kvite lastebilar ut av solskodda. Ein stor ring av kvite lastebilar og trailarar sto parkert på grusbanen, med motorane i gong.
Monstertruckshow (eller Monster Truck Show som dei kallar det) klokka sju i kveld. Rett her nede. Han der fireåringen min i bolebuksene vil sikkert gjerne sjå menn gjere dumme ting med stygge bilar.

Eg lurer på om dei følte seg magiske der dei sto og røykte mellom trailarane sine. Dei sa ingenting. Det er kanskje ikkje så macho å seie høgt at ein kjenner seg som del av eit merkeleg eventyr, som har vakse fram i ein kvit trailerring i løpet av natta.

Eg har lenge tenkt at eg kunne legge små bitar får boka ut på blåggen, i tilfelle nokon var nysgjerrige. Men så syns eg ikkje slike tekstar passar å lese på skjerm. Her har eg funne fram eit heilt kapittel som kanskje er lite nok til at det går an å lese i blåggformat.

Kapittel 30

Den friske brisen frå havet strøymde gjennom tårnrommet. Alle fire vindu var opne, mot havet i nord, mot berget i syd, mot rikene i aust og i vest. Vindane frå verda utanfor leika med den lette, kvite silken som hang i opningane inn til henne. Leiken var tilfeldig og utan kjensler, silken var heilt overlatt til vinden sine innfall, men samstundes festa til innsida av desse murane, og ville aldri kunne la seg segle avstad på vindkastene.

Aila sat på sengekanten. Det kvite, glatte håret hennar hang laust nedover kvite, glatte skuldre og armar, og kjolen dei hadde valgt for henne i dag var av silke, like glatt og kvit og skinnande. Forsiktig hadde Gelgja vaska henne, skåre av henne alt hår på kroppen utan å ripe den kvite huden, halde handa hennar varleg mens ho steig ut av karet, tørka henne og smurt henne inn med duftande salver. Ho hadde børsta håret hennar til det var tørt, og kledd henne.

Gelgja snørt livet hennar, retta på kvar vesle rynke i kjoletøyet, trekt i stoffet, glatta med hendene. Heilt til Aila kunne sjå seg i den store spegelen. Gelgja trakk seg tilbake frå spegelbiletet, og Aila såg. Kvit og glatt og skinnande, hud og hår og silke. Plettfritt. Augene hennar likna mørke opningar i det smale, bleike ansiktet. Gelgja hadde teikna dei forsiktig opp med grått.

«Trur du han vil vere nøgd,» sa Aila mest utan stemme.

«Det er ingenting å sjå her som han ikkje vil vere nøgd med,» svara Gelgja.

Slik var det. Ingenting å sjå på henne som han ikkje ville vere nøgd med. Ingenting han ville kunne peike på og rase over. Ingenting. Men han ville aldri vere nøgd.

Dei korte, harde vingeslaga frå duene som sirkla rundt tårnet.

Vinden som lot silken henge, likegyldig, før den like likegyldig leika litt med den igjen.

Aila sat på sengekanten og visste ikkje om ho ville bli henta, eller om ho ikkje ville bli henta. Gelgja hadde ikkje høyrt noko i dag.

Tenestefolka til Tjølv hadde fortalt Gelgja at han hadde vore uroleg sidan dei fekk vite at far deira ville gifte seg på nytt. For to dagar sidan fortalte Gelgja henne at Tjølv hadde kasta noko i veggen så det knuste. Han hadde også ridd ut av palasset, og komme tilbake seint på kvelden. Aila trakk pusten langsomt og skjelvande ved tanken. Knuse noko og ri sin veg. Ho såg på hendene sine som kvilte i fanget. Smale, bleike hender, ingenting å sjå på dei som han ikkje ville vere nøgd med. Ikkje ei ujamn nagl, ikkje ei ripe i huden. Ho var bada, olja og kledd, og ho sat her og pusta og venta. Eller berre pusta. Ho visste ikkje. Men ho ville aldri løfte noko med desse hendene og kaste det. Aldri knuse noko med vilje.

Ein gong hadde ho mista eit glas i golvet.

Kong Jorol hadde snudd seg og sett på henne. Hendene hennar hadde mista all kraft under blikket hans, og glaset var glidd frå henne. Lyden kom langsomt til henne, på same måte som glaset hadde falle langsomt mot gulvet. Tusen små bitar glas rundt dei smale føtene hennar, og ho hadde blitt ståande og stirre på ein våt flekk på den eine sandalen. Ein flekk. Ho hadde knust noko, forårsaka noko, og stått midt mellom samankrøka tenarar som plukka glasbitar med raske fingre, og stirra på flekken på sandalen. Ho visste ikkje kva som var verst. At ho hadde forårsaka noko, eller at ho var ikkje plettfri. Mens ho sto der og stirra på sin eigen sandal hadde ho venta at faren skulle be om eit sverd. Ho høyrde stemma hans heilt tydeleg, ho høyrde at tenarane sprang og kom tilbake med sverdet, ho høyrde suset av den blotta klingen gjennom lufta mot hennar eigen hals. Pulsen i øyrene overdøyva alt. Men då ho såg opp hadde han gått ut av rommet.

Hjarta hennar kunne slutte å slå ein dag, men enn så lenge slo det. Enn så lenge sat ho her på sengekanten og pusta. Levande, på eit vis. Heile hennar kropp var redsle, men i hjarta hennar gøymde ho ei kjensle som ho mest aldri turde tenke på. Langt inne i hjarta hennar gøymde ho på eit hemmeleg hat mot far sin.

Ho tok det fram, som ein hemmeleg liten fugleunge, gøymd i ein bitteliten eske, svøpt i kvit silke, når ho var sikker på at ingen såg henne. Ho sat heilt, heilt stille og tenkte at ho opna eit løynd rom i hjarta, tok ut den vesle kassen, vikla av silken, lag for lag. Og der inne låg det sitrande, levande hatet. Eg hatar kong Jorol av Syrren, far min, som lot mor mi døy. Aila tenkte tanken heilt og tydeleg. Og så la ho den forsiktig tilbake i eska, vikla den inn i kvit silke igjen, og la den varsamt på plass i det vesle rommet i hjarta sitt, og turde ikkje tenke meir på det.

Resten av dagen ville ho vere redd for å bli oppdaga, redd for å bli henta, redd for at nokon skulle sjå eit glimt av kva ho hadde turd å tenke.

Disclaimer: Eg er ikkje ute etter ros, eigentleg. Så eg har lukka kommentarfeltet, så ingen skal føle seg forplikta.

Advertisements