Jada, visst har eg tulla med søttende. Og visst har eg vore gjennom den eksistensielle søttende-mai-går-i-oppløysing-når-ein-blir-vaksen-for-ein innser at-det-er-berre-ein-sosial-konstruksjon-krisa.

Men no heng det altså ei stor og ei lita linskjorte der ute, med stive krager og utan ei strykerokke. Det er høgtid, det. Særleg fordi eg ikkje anar korleis ein gjer det. I år forsøkte mor mi å ikkje levere skjorta si til farmor (89). Og farmor blei sjølvsagt rasande, slik farmor blir raande. Ho ler og er uangripeleg spydig, og lurte på om ho såg skranten ut, eller om mor mi berre hadde tenkt å vere uflidd på nasjonaldagen.

Så skjortene blei levert i god tid, for farmor (89, ja), ville ta dei på ein regnversdag. Ho har det nemleg travelt med å ta ut alle tepper, slå plenane, luke alle bed, vaske alle vindu og pusse all koppar og messing (ja, det er heilt sant).

I morgon skal me dit og ete snittar og dravle. Ho skal ta bilete av oss og seie at så fint stroke bunadsskjorter er det ingen som har. Og me skal søle dravle på hardangersaumen hennar, mens ho blar i russeavisa og fastslår at det der må vere Malene sitt oldebarn og det der må då vere sonesonen til Gurdrun sin unge, har du sett slike øyrer du, det er no ellers også mykje sjukdom i den familien.

Kva dravle er? Ta fem liter heilmjølk og noko sukker, og kok inn til halve mengda. Ja, det tek timar og ja, det blir brunt. Hell i ein liter kefir og la dette stå i gryta til mjølka brest. Eller skiller seg, som den faktisk gjer. Til klumpar og transparent væske. Smakar brillefint, liknar spy. Velbekomme.

Advertisements