Dag Solstad

Dag Solstad er ikkje så nøgd med ytringsfridom, har eg latt meg fortelje. Kan hende er han ikkje så nøgd, fordi folk flest er idiotar. Og dersom folk flest skal ytre seg heile tida og overalt, druknar dei gjennomtenkte, interessante og reflekterte ytringane.

Kan hende saknar han universitetet. Kjensla av å sitte blant idiotar som trass alt ikkje er skikkelege idiotar, berre medstudentar som ein kan krangle kvalifisert med. Kan hende saknar han fjernsynsdebattar der folk fekk snakke ferdig. Kan hende vil Dag Solstad seie noko om at tankar blir meir interessante om ein bruker tid på dei. At refleksjon ikkje kjem dettande som innfall, men krever tid og rom. Uforstyrra, eller iblant stimulerande. Men ikkje hektisk, avbrote og opphissa.

Kan hende kunne Dag Solstad ønske at dei kloke fekk meir plass. At journalistar gjorde eit skikkeleg arbeid. At det sto færre artiklar på trykk kvar dag, men at det låg meir arbeid bak dei. Kan hende saknar han å gå inn i ein kiosk og vite at han kan finne eit par gode aviser, og at det i bladhylla vil stå nokre interessante vekes- eller månadsmagasin. Gjerne noko med kunst og litteratur, men gjerne andre ting også. Berre ikkje desse anmassande, glorete og overflatiske glanspapira hyllemeter på hyllemeter.

Kan hende kunne Dag Solstad ønske at dei kunnskapsrike og intelligente fekk bestemme meir. Kan hende skotta han opp då han høyrde Jonas Gahr Støre på tv for første gong og tenkte for seg sjølv at det var forfriskande du, tenk om Jens hadde valgt ut slike folk til heile regjeringa.
Kan hende sit han heime og tenker for seg at demokratiet er usselt. At det er trasig å måtte dele makta med ein majoritet som trur på Siv Jensen og FrP. At politikarar som kallar forskning for professoralt vrøvl ikkje burde kunne forføre nokon. At desse som stemmer på slikt ikkje veit sitt eige beste. Og kan hende tenker han i blant at det kunne vore stas med eit demokrati som krevde eit visst utdanningsnivå for å få stemmerett. Kan hende blir han til og med gripe av fantasiar om at demokrati suger skikkeleg, at ein like godt kunne satt alle desse idiotane under administrasjon.

Kan hende har Dag Solstad det litt vemmeleg med å skulle seie høgt at folk flest er for kunnskapslause, ureflekterte og dumme. Kan hende er han mild og forsiktig, eigentleg, når han skuvar skulda på ytringsfridomen og internettet.

For kan hende tenker han også slik som eg gjer i blant. At det er ikkje sikkert desse idiotane ikkje veit sitt eige beste. Kan hende er deira eige beste annleis enn mitt eige beste. Kan hende vil dei faktisk ha det slik. Og sidan dei er i fleirtal så får me kan hende prise oss lukkeleg, enn så lenge, over at det ikkje har gått verre enn dette.

For me deler denne nasjonen med alle desse folka, og det er ikkje mi rett til å sette meg over dei og ta makta over deira liv. Eg kan berre sette meg over dei inni meg. Eller seie noko om det. Skrive eit essay, eller halde ein tale. Kan hende skrive ein bloggpost.
Det kan eg gjere. Solstad og eg. Det er å nytte same ytringsfridomen som Siv Jensen nyttar når ho lyg så ho trur det sjølv.
Det er litt stussleg, men det er då noko.

Advertisements