Det fins planter som blømer kvart tiande år, og det fins planter som berre blømer ein gong før dei døyr. Nokre av desse blomane er vakre, men det betyr ikkje noko. Det viktigaste er den natta du veit den skal bløme, og du sit med termosen din i veksthuset og ser kronblada opne seg. Berre du og vatningsanlegget og nokre av sommarfuglane er vakne. Dei spraglete vaktlane søv under fuktige blad, og sjølv mauren du aldri blir kvitt ser ut til å sove. Det er ikkje viktig om blomen er vakker, men det er viktig du er der. Ser den, den eine gongen den enorme stengelen får bere ein blom. At det er eit vitne, den eine gongen planten får vise fram kjønnet sitt, prakten sin, hjarta sitt.

Vil du sjå hjarta mitt?

Det er ope no, på gløtt berre, i ferd med å lukke seg.
Det er raudt og det bankar. Kan hende ikkje så vakkert, ikkje særskilt eller spektakulært på noko vis. Men det er her, synleg berre no. Ein liten glimt, om du ser godt etter: Raudt, blodig, og det luktar rått. Rett innanfor den pumpande muskelen er det ein drage. Ein krafsande drage, med klør og hale, og vengjer som er skinn og bein. Den rører seg no, men ikkje så lenge. Snart vil den kvile, slumre, kan hende sovne for godt. Den er forvirra av lyset, av luktene frå verda utanfor, det er derfor den rører på seg. For brystkassa mi er flådd open, hjarta er vakent, og det pumpar rett innanfor rivna så du kan sjå det.

Eg ville berre seie det, for det er snart borte, lukka og gøymt, og ingen har sett på det. Det har ikkje vore noko vitne, denne eine gongen det var blotta. Eg ville berre nokon, ein eller annan, skulle sjå. Før eg faldar armane skamfullt kring bringa og let flenga gro att.

Advertisements