Det er alltid rart å lese bøker av folk ein kjenner. Ein sit litt ytterst på stolen og ynkar seg ved småfeil og språkleg grums, sender trøystande og varme tanker til den som har streva med teksten, og vonar andre – som ikkje kjenner han eller henne – kjem til å leve seg litt betre inn i det enn ein sjølv gjer.

Slik pleier det i alle fall vere.
Heilt til ein les ein tekst som er så jævleg god at ein først måper, og så gløymer alt anna enn språket, forteljinga, forsvinn inn mellom orda og blir der til siste side er lukka.

Ingen må vite av Aina Basso.

Les den.

Berre kjøp den og les den.

Eg hadde så mykje eg ville seie, om kor nær stemma er, kor lyrisk og samstundes truverdig og fysisk, korleis eg merka at eg stolte på henne, korleis eg ga slepp og berre lot teksten ta meg.
Eg kan aldri skrive så bra. Fytti. Då eg lukka permane i natt var eg heilt i oppløysing. Eg sto opp og tok på meg morgonkåpa, skjenka meg eit drammeglas og sette meg utanfor i vinden. Først etter ein time kunne eg sove.
Dette kan eg ikkje formidle, eg har ikkje noko anmeldarspråk, eg er ikkje litteraturvitar, eg har berre ei lesaroppleving som eg vil dele, og som er større enn orda mine.

Eg kan berre seie det som det er, eg har kjensla av at dette forfattarskapet kan bli stort.

Advertisements