Bandanders har ein nesten heilt hemmeleg blogg. Rart, eigentleg. Det gjer noko med meg å komme inn dit. Bileta, forteljingane hans frå sauefjøset, knappe anekdotar frå ein kvardag som gjev ro i sjela. Eg elskar bloggen hans, og det den gjer med meg. I dag vil eg gjerne dele den med dykk.

Eg veit ikkje kvifor eg ikkje har gjort det før. Den er som ein hemmeleg stad der det veks kantareller eller kusymre, og eg har vore gniten. Men det blir ikkje færre kantareller eller kusymre på meg om du også får kvile deg litt inne hos bandanders. Og kan hende du også vil merke det: At du nynnar etter å ha vore der inne.

Bandanders sin blogg.

Advertisements