Endeleg er haustferien over. Ei heil veke skulefri med helg i begge endar blir ni ineffektive, for ikkje å seie heilt bortkasta skrivedagar. Koseleg med bollebaking og vaffelsteiking og mariusgenserstrikking, det er slett ikkje det. Men boka, herregud.

Eg føler meg som ein olding i skallen, og lurer på om eg bør slutte å røyke, begynne å ete frukost, om ti timars søvn om natta er passeleg, om eg burde skaffe meg tøfler som toler vatn, om dei verkeleg har slutte å selge den einaste billege sjampoen eg likte, og om eg kan hende skal ta på regntøy og gå ein rask tur.

Fremad!

Blanke ark, eller i alle fall noko skinnande og vakkert og ugjort. Ugjort er faen meg aldri vakkert som vaksen. Ugjort var ikkje vakkert som barn heller. Og kor eg skamma meg over teikningane frå i fjor. Det ugjorte låg som ein mørk tunnel foran meg, og det eg hadde gjort var manifeste prov på avgrensing, alt eg hadde gjort viste at eg ikkje var akkurat like uendeleg god og genial som det var forventa. Forventa? Kven forventar av ei lita skulejente at alt ho gjer, kvar strek ho set på papiret, skal vere genialt? Ingen, anna enn ho sjølv. Ei misforståing, tufta på ark snappa ut av hendene på ein i teiknetimane. Sjå her! Sjå, dette har Kristine teikna! Slik skal det gjerast! Og stilar, skrivne natt til avleveringsdag, stuptrøytte stilar, lite gjennomtenkte, men skrivne i samanheng i det minste. – Kom fram her, Kristine, og les opp stilen din for klassen! Og så måtte ein sitte der og lese høgt i det lyse klasserommet, alt ein hadde skribla ned i mørkret om natta. Rive ut av det hemmelege rommet mellom meg og læraren, vifta med der ute i lyset, så alle kunne sjå.

– Det er så rart, sa forfattervenninne på telefonen her ein dag. – Då eg skreiv på debutboka mi kunne eg ikkje vente med å komme heim og skrive, eg kunne ikkje vente med å få den ferdig.

Eg trur det eg skriv er bra nok til å glede og underhalde og røre dei rette lesarane. Det er slett ikkje det. Men eg er veldig ambivalent kring å kaste boka ut i lyset. Den er blitt til her, mens eg er heilt, heilt aleine. Eg kan berre skrive når eg er aleine. Sjølv om redaktørar, mannen min og no også ei forfattervenninne har lese manus, er det framleis hemmeleg. Mitt eige mørke, mitt eige manus. Skrive i mitt eige mørke, og ikkje for å bli vifta med der ute i klasserommet, så alle kan sjå.

Fremad!

Jobb no. Alle kan intellektualisere seg bort frå det dei skal gjere. Sjå no, om du kan ta deg saman og berre gjere det istaden.

Advertisements