She is broke, but she won’t shut up

Eg har, som debutant, hatt ein heilt unik situasjon siste halve året. Eg har ikkje vore i arbeid. Ungane har vore på skule og i barnehage, og me har strekt budsjettet.
Heile, fine arbeidsdagar har blitt til ei tjukk bok som faktisk kjem ut. w00t! w00t! ^-^!

Men hausten framstår som ein økonomisk og praktisk vegg. Eg har ei bok til som skal skrivast, del II av Song for Eirabu ligg klar som synopsis, med kapitlar både i begynnelsen, midt i, og sjølve avslutninga er ferdig skrive.
Snart kjem forskotet, som uavkorta er ønska inn på felles konto for rekningar. Eg må ut i arbeid igjen, og eg fryktar slitne ettermiddagar med ungar og handlekorger og butikkar og lekser, og ein temmeleg utsliten mor i halv ni-tida som synk saman foran pc og ikkje greier så mykje meir enn 300 ord til dagen.

Eg er ingen barnlaus og svolten Hamsun, ingen Lessing som reiser frå heile skiten. Eg er her, ungane er her, rekningane fortset å komme og eg kan ikkje samanlikne meg med dei som skriv bøker på natta. Eg er ikkje ei av dei som kan ete bløtekake til det tyt ut øyrene på meg utan å legge på meg, og eg er ikkje ei av dei som i desperat smerte trykker ut bøker mens nattesøvnen kan vente til eg blir gammal. Eg er mor, eg er her, eg har mine avgrensingar. Eg er bekymra.

Det einaste eg vil akkurat no er å få lov til å fortsette å skrive.

Kan hende blir hausten fin.
Kan hende kjøper folk boka mi og gjev meg ei inntekt som betyr redusert stilling.
Kan hende kan eg bytte ut blogging og anna innimellomskriving med ei og anna oppgåve som ein faktisk tener penger på.

Nett no er det berre uforutsigbart og skremmande.

helsing Snart ferdig Med Første Bok, Blakk, Og Full Av Uro

Advertisements