Ei soge blir bok

Sommaren for to år sidan tenkte eg at eg ville skrive ei fantastisk soge for vaksne, tufta på det norrøne mytestoffet, der eg tok utgangspunkt i at dei norrøne sogene fortel ei sanning.
Eg sette meg ned med Snorre, eg las verk av arkeologar, religionsvitarar og historikarar.
Mytene fortalte at me lever i ei verd i eit syklisk univers, der verdener oppstår og går til grunne av dei same elementa, og der enkelte gudar og vesen overlever og lever gjennom fleire slike verdener. Vår verd oppsto i gapet mellom mørke og is på eine sida og ild på andre sida, der eit veldig urvesen vaks fram av tåka. Frå kroppen hans myldra tusser og troll, men også den første guden av dei alle. Denne førstefødde guden fekk tre sønner, den eine var Odin. Dei tre gudesønene drap Yme, urvesenet, og skapte vår verd av hans kropp og blod. Flaumen av blod drukna dei fleste tussene, også brødrenes eiga mor.

Men kvar blei det av Bor, den første guden?
Er hans kropp også bunden, hans skjebne lukka og forsegla ved sønnenes drap på hans eigen far?
Titanane i gresk mytologi sine skjebnar står så klårt i dei greske sogene, men soga om Odins far forsvinn ut i ingenting.

Eg hadde også ei blotgydje, ei offerprestinne, som eg ikkje kunne sleppe.

Kring desse to spørsmåla vaks ei soge fram. Ei soge som skulle svare på spørsmål eg hadde. Spørsmål om kva dei eldste maktene var blitt av, om kva verd som har vore før denne, om me no står i ei stadig fornying av verdener. Spørsmål om kva som skjer med ei kvinne som blir sett i ei slik rolle, kva gjer det med henne, kven er ho, korleis kom ho dit?

Eg skreiv ned skapingshistoria for verda før denne. Eg skreiv om blotgydja. Eg drøymde og tenkte og skreiv. Og soga vaks fram som ei heil verd, kring to jamnaldrande kongar med heilt ulike liv, to søstre som har vakse opp i ein heim der foreldra var ute av stand til å gje den omsorga og kjærleiken born har krav på, det vaks fram venskap og draumar.

Ideane mine blei ei soge, og soga blei ei forteljing.

Eg sendte eit halvskrive manus til Tiden Norsk Forlag. Dei var venlege. Soga var interessant for dei, språket var godt, men den kunne ikkje forteljast heilt slik eg hadde tenkt. For det å skrive roman er noko anna enn å dikte eventyr for ungane på sengekanten. Det skal meir til.
Det Venlege Forlaget inviterte meg til eit skriveseminar.

Eg omarbeidde mykje tekst, freista å gjere kvar side interessant.
Gjere lesaren nyfiken på kva som sto på neste side, og siste side, heile tida.

Redaktøren las, ringte, me gjekk gjennom kvart avsnitt som ikkje dugde. Det var rettingar, stryk og omarbeiding. Eg dro til sommarhuset og gøymde meg for telefonar, internett og ungar. Eg drøymde meg vekk igjen, skreiv nye personar og hendingar inn i soga.
Heile tida med den tjukke, svarte boka ved sida av pc-en. oppteikningane av slektstre, historiske hendingar, soger, namn, dyr, geografi, – alt som fins i Eirabu, som har tyding for soga mi, fins i den svarte boka.

Så kom utkast til omslag. Nokon der ute hadde lese i manuset mitt og latt sine eigne idear flyte saman med mine, og mine ord var blitt opplevd og omdanna til ein annan person sitt bilete. Det var sært. Det tok tid å fordøye.

Eg skriv framleis, soga om Eirabu er ikkje ferdig. Men det blir bok.
Ein gong utpå hausten.

Det er skremmande. Fint og flaut og skremmande.

Reklamer