Forfattar – kan hende

forfat’tar m1 (etter ty.; av forfatte)
1 opphavsmann til noko som er skrive f-en av brevet, artikkelen, boka
2 (prosa)diktar han er ein kjend f-

Eg er ute av skapet som debutant. Eg er sjølv skuldig i open og langt frå bramfri (bramfri smålåten; stillfarande; enkel, naturleg ei b- kvinne) å ha komme ut av skrivaskapet. Vifta med framside og vist fram omsett tekst har eg og. I det heile har eg openbert ikkje skamma meg. I alle fall ikkje nok. Men boka er ikkje heilt ferdig eingong, og sjølv om redaktøren let vel over arbeidet til no, er eg verken sikra at det endelege resultatet fell i smak hos nokon, eller at (gud forby) eg nokonsinne får eit verk mellom to permar. Eg er ganske sikker, då, det skal eg ha. Men heilt sikker kan ein aldri vere.
No sit eg her og undrar meg. Over meg sjølv.
At eg kan vere så skamlaus, at eg kan vere så utleverande.

min eigen blogg har eg innbilt meg at det var ein nær, liten krins av lesarar som fekk nyss i kva eg dreiv med. Snille og imøtekomande lesarar som allereie har stifta kjennskap med kvardagsskildringar og tant og fjas. Folk som veit eg ikkje tek meg sjølv meir alvorleg enn at eg blir rasande om eg ikkje vinn konkurransar, men erkjenner eigen infantile sjølvblamering straks etterpå. Folk som veit at eg ser ein bloggpost som eit utgangspunkt, der kommentarfeltet tilbyr resten av teksten.
Bloggen min her på Forfattarbloggen har mykje færre lesarar enn Fjordljos-bloggen. Likevel er det meir nake, meir utleverande å skrive her.
Det er først og framst andre lesarar. Folk som ikkje kjenner meg på nett, og kan hende folk som kjem hit for å lese kva forfattarar bloggar om.

Eg er ikkje forfattar.
Eg er forfattar.

Då eg var yngre tenkte eg at forfattar var noko ein kunne kalle seg etter to, tre bøker kan hende. Helst då bøker som var gode. Utan at eg kunne seie så mykje vettugt om kva det var, og det kan eg framleis ikkje. Men andre kan. Forfattarforeininga kan. Litteraturvitarane kan. Kritikarane kan.
Eg blir berre ullen og snakkar i ring og føler meg ubudd og rar om eg skal seie noko om det.
Men forfattar, altså.

No kjennes det annleis å bruke ordet. Det har endra seg. No tenker eg at ein forfattar er ein person som har forfatta noko. Det vil seie: Gjort noko ferdig.
Eg er framleis ikkje forfattar. Eg er ikkje ferdig. Men snart, ulvar, så er eg der. Snart, kråketing, så er eg nok det. Og då vil det eg har forfatta vere gjort arbeid okke som (okke v1 (lydord) seie okk, *akke (II), sukke o- seg over noko klage, syte over noko). For nokon vil kan hende klage. Kan hende vil det komme nokon og seie at dei hadde håp om å sitte med ein norsk Kallevala, ein norsk Ringenes herre, ein norsk Harry potter mellom hendene. Og at dei ikkje fekk det dei ønskte seg. At noko ikkje er bra nok, eller at svært mykje ikkje er bra nok.

Men eg skal fullføre. Eg skal arbeide teksten gjennom minst ein gong til, sørge for at dynamikken mellom kapitla, framdrifta, språket, spaninga, at alt blir så bra som eg får til.
Eg skal sjå på karakterane igjen, om dei verkeleg endrar seg, om endringa eg tenkte å skildre er realistisk for meg som lesar, om dei er folk eg likar framleis, og om det er noko som må endrast.
Det er eit stykke å gå.
Men eg kjem dit. Det er eg viss på. Det må eg vere, om eg skal halde drivet oppe.

Og då kjem eg ikkje til å syns det er merkeleg å kalle meg forfattar. Sjølv om det foreløpig vil stå som ein god nummer to (eller tre eller fire) når eg skal seie kva eg driv med.

Om eg skal seie kven eg er, så har eg alltid vore forfattar, eller blir det aldri. Og det kjem eg ikkje til å snakke om her. Nokre spørsmål er for nærgåande å drøfte med meg sjølv for open scene. Sjølv for meg. Sjølv for ein skamlaus debutant.

debutere~ere v2 (utt debute>re; frå fr, sjå *debut) særl om kunstnar: stå fram (offentleg) el. gjere noko for første gong ho debuterte på Trøndelag Teater / d- som møteleiar

Advertisements