Til sist vil du berre forsvinne.

Du og alle dei andre kjente og ukjente der ute. Alle eg er glad i, huset eg bur i, furua utanfor. Dikta eg aldri rakk å lese, den amerikanske presidenten, historiebøkene, klesbutikkane. I ein og same augneblink vil du og alt det andre halde opp med å eksistere.

Akkurat no er eg her, og kan sjå deg eller ikkje sjå deg. Tru at eg ser deg. Og eg kan vite at du ikkje ser meg, eller tru at du ikkje ser meg. Eg kan kjenne den raspande einsemda kvar gong eg hostar, eg kan svelge og vite eg er sår. Alt dette fins no, i meg. For eg lever, enn så lenge.

Ein dag vil alt halde opp med å fins. Kvart minne, kvar kjensle, kvart ørvesle sansesignal, kvar mistolking, kvar sjølvhøgtidelege refleksjon.

Ein dag kjem eg til å døy. Det er det siste som skjer. Og i det same forsvinn alt.

Advertisements