I dag skal eg lese opp frå Song for Eirabu for ungdomsskuleelevar.

Klokka eitt. Berre halvannan time til.
Det er jo ein skummel ting å gjere. Boka er skriven for vaksne, eg har ikkje tatt omsyn til at ungdom kan komme til å lese boka. Likevel kan dei godt finne på å lese den. Fordi det er fantasy, fordi ungdommar les kva dei vil og det er ikkje aldersgrense på noko, og fordi hovudpersonane i boka er to søstre på fjorten og femten.

Ungdommar er skumle fordi dei ikkje er born og ikkje er vaksne. Born kan eg forføre med fortellarteknikkar og eventyr, det er lett som ein plett om ein berre lausriv seg frå manus og følger med på publikum. Vaksne forventer opplesing av tekst, er høflege og sit stille mens eg les og klappar uansett.
Her skal eg lese opp, og kan ikkje berre legge manus tilside og fortelle i veg. Eller, det kan eg jo litt og har tenkt å gjere også. Men sjølve opplesinga må eg nesten berre lese det som står der.

Eg tenkte eg skulle finne eit kapittel med rå sex, men det er ikkje noko særleg av denslags i boka. Det vil seie, det er to dialogar der karakterane puler mens dei snakkar saman, men der er dialogen i seg sjølv berre interessant om ein har lese boka fram til då, det er for mykje som foregår til at eg kan presentere det.

Så då blir det vald.
Eg håpar ungdom syns det er gøy nok med ekle ting og sverd og drap til at dei vil sitte stille. Så lenge dei ikkje småpratar halvhøgt under heile opplesinga skal eg vere nøgd.

Uhu. Eg gruer meg. No må eg visst finne noko å ha på meg.

Advertisements