Heile veka har sonen min gledd seg til i dag, for i dag er det torsdag og «min tur» i barnehagen, og i dag skulle han få velge kvar dei skulle gå.
Og i dag morges kunne han lukkeleg og kviskrande betru meg at han hadde bestemt at dei skulle gå hit. Her heim, til meg. Og så sa han at dei aldri fekk lov å komme inn i husa når dei valgte å gå heim, men at han så gjerne ville at eg skulle komme ut i døra med den boksen fløytekaramellar som han hadde vore med å lage, så alle skulle få kvar sin.

Og så sa eg at sidan eg jo var heime, så kunne dei sjølvsagt få komme inn. Eg sette straks ein bolledeig, og instruerte manden i å seie til dei vaksne i barnehagen at dei var venta.
Guttungen sto ute i gangen med boblejakke og støvlettar i eit kvarter, trippa og venta på at faren skulle komme. For i dag, i dag måtte dei ikkje komme seint, for i dag var dagen, i dag skulle han få velge tur, og i dag skulle dei komme hit og få fløytekaramellar og boller, og han skulle vise fram rommet sitt, og «kom no pappa! Eg vil i barnehagen!»

Ein halvtime seinare ringte manden.
«Det der med at det var hans tur til å velge hvor de skulle gå, var visst fri fantasi. Det er ikke hans tur, så du kan bare slappe av med de bollene.»


Stakkars Halvdansken. I dag har han nok blanke auge og bevreleppe heile dagen.

Advertisements