På innsida av døra er lakken mjuk, og treet mørt. Ho er laga slik for at du skal kunne sjå merkene etter deg, at du ikkje skal kjenne deg utan tyding, utan avtrykk. Veggene er glatte, dei speglar deg ikkje, viser ikkje at du fins. Derfor går du ofte til døra, sjølv om du veit at ho ikkje let seg opne.

Du har gjort det så mange gonger. Kan du huske korleis det var i byrjinga? Då du oppdaga at døra fans, og du krinsa nærare og rørte lett og tilfeldig ved henne fordi ho var forbode for deg, tenkte du?

Husker du første gongen du la handa tungt på henne, og merka korleis kjøtet sokk inn og endra teksturen under handflata?

Åh, søte tid, då du framleis ikkje visste at du aldri ville opne henne. Då då kunne smile for deg sjølv, glatte ansiktet og sjå deg forvarande over aksla. – Ein dag, kan hende, tenkte du då.

Det er lenge sidan, er det ikkje.
No har du vore gjennom det så mange gonger, kjælt for tanken, klort i døra, kasta skuldera mot karmen og visst du aldri kunne treffe. Du har rast og grått, for slikt gjer ein jo i ein fase, det er ikkje å nekte for.

Det er lenge sidan du resignerte, slo deg til tåls. Du hata døra ei tid, kan du tenke deg. No elskar du henne. Korleis neglene dine kan sette merke og skrape lakken av i buklete remser, korleis treet bak står matt og nake, og korleis du kan smelle albogen i det matte og sjå ein dump. Neste morgon er ho like glatt.

Du veit du fins. Du veit du forsvinn. Du har ei tyding, og den blir borte. Døra viser deg det, kvar dag.

Det hender du let døra vere ein heil dag, let som du ikkje ensar henne. Då søv du uroleg og drøymer om henne. Neste morgon vaknar du i stilla og tuslar på bare føter over kalde, glatte golvet. Bort til døra.

Reklamer