Norske media ser igjen ut til å vere utelukkande opptekne av å formidle lidinga hos det palestinske folket, framfor å formidle fakta kring dei omstende som er rundt dei som lider.

Då amerikanarane invaderte Irak fall 900-kilos bomber ned over Bagdad, eit tettare befolka sivilt område enn Gaza. Då var norske medier opptekne av å formidle det storpolitiske spelet, den amerikanske presidenten og den engelske statsministeren sin eventuelt manglande støtte i eigen befolkning, det vart grundig omdiskutert kven som eigentleg laug om masseøydeleggingsvåpen, kva agendaen for dette var, og det var bilete av «fyrverkeri» over Bagdad.

Midtausten har vore i konflikt så lenge at det openbert ikkje er interessant å skrive om kva det israelske folket måtte meine, eller å løfte blikket og sjå kva som foregår. Det som kan aktualisere konflikten (og selge aviser) er menneskeleg liding. «14 måneder gammel baby drept av Israel», med nærbilete av blødande born var ein vinkling me ikkje såg ein einaste gong då våre allierte slapp sine nesten eitt tonn tunge bomber midt i Bagdad. For USA drepte også babyar, England drepte babyar, om ein kan seie at eit land har drepe, så har alle deltakande i Irak-invasjonen drepe babyar. Også Noreg.

Men dei konfliktane me sjølve er involvert i, er så interessante for oss at avisane kan ta seg tid til å spørre kvifor, kven og kva.

Palestinarane si uendelege liding er ikkje interessant nok i seg sjølv, og må derfor formidlast med sterkare bilete, nærare tekstar og reine emosjonelt bevegande artiklar. Dersom avisene skriv om årsaker og fakta, blar me forbi. Så me får det augene våre ikkje kan unngå å hefte seg ved: Maltrakterte born.

Kva går dette på kostnad av? Innsikt. Viten. Fakta.

I går kunne me lese om den norske legen som skulle reise til palestinarane og hjelpe. Han var budd på det verste. I dag les me at han er komme fram, og er fortvila over at grenseovergangane er stengt. Han virker overraska, og det er ikkje så rart. Han har nok lese norske aviser. I resten av verda har pressa dekka det faktum at Hamas nektar å sleppe hjelp inn langs Gaza si grense mot Egypt.
Det er vanskeleg å finne fakta om dette i artikkelen om dei innestengte palestinarane. Det mest påfallande er kva som ikkje står der. Kven er det som stenger grensene? Overskrifta seier det er Egypt og Israel. At Israel held grenser stengt mot «fienden» under ein militærkonflikt er ikkje uforståeleg, men kva skjer langs den egyptiske grensa? Den norske legen fortel om egyptiske soldatar. Men kva gjer dei? Held dei Raude halvmåne borte frå Gaza?
Eller er det som verdspressa har skrive dei siste dagane: Hamas nektar egyptisk naudhjelp?

Kva skjer mellom Hamas og Israels sitjande regjering, og palestinarane sine naboar Jordan og Egypt?
Kvifor skyt Hamas rakettar mot Israel no, kvifor bryt dei våpenkvila?
Og kvifor blir Israel omtalt som ein okkupasjonsmakt med ansvar for alt som skjer inne i Gaza og Vestbreidden, fleire år etter Israel trakk seg ut frå områda?
Og kvifor er palestinarane framleis isolerte, med grenselinjer mot arabiske land?

Spørsmåla blir ikkje søkt svar på. Me får ta del i palestinarane si liding, me får sjå deira fortviling og håpløyse, og me forstår deira raseri. Men vil det verkeleg hjelpe dei?

Og om du tenker at israelarane har oppført seg så umenneskeleg i denne konflikten at dei fortener alt som kjem deira veg, og at dei fakta eg spør etter er underordna:
Her er eit bilete frå ein konflikt Bondevikregjeringa støtta med militært materiell. Ein krig du og eg som nordmenn dermed er ansvarlege for. Kjenn etter. Du har også blod på hendene. Du er også israelar.

Advertisements