Det er haust. Eg har feira med støvlettar, nedovermunnviker og mediekommentering. Eg føler ikkje det er heilt nok. Fyr i peisen, te og film er prøvd (ikkje film, gidd ikkje film, men nokre episoder Californication for å minne meg på at sol og varme ikkje løyser alle problemer). Noko manglar.

Kan hende manglar noko fordi alt føkkings manglar. Eg har slutta å røyke igjen. Eg er i fasen der alt er pointless, menn flest er misogyne drittpakker, kaffi er bittert skvip og sancerre stinker av lakk og lim.

Eg prøver å huske kva som gjer meg mild og konstruktivt innstilt. Kva som normalt er gledeleg. Einaste som virkar er å trene. Gå tur med Miriam Makeba på øyrene og ein schwung i hofta som ingen av dei andre har, trass silande regn og kyr som blir rare i tussmørket og lår som svir.

I følge ein kollega kjem eg snart til å bli lokalkjent som ho der som går og går. So be it.

Så lenge eg ikkje begynner med pannebånd. Ser du meg med pannebånd, er det heilt i orden å stoppe meg og gi meg ein røyk.

Reklamer