Eg såg fargane i augene dine, tenkte at eg alltid ville hugse fargane, mønster og spetter og ring rundt, men no hugser eg det altså berre heilt mekanisk, ikkje som eit eigentleg bilete.

Eg såg blodårer under huda på hendene dine, eg er heilt viss på at eg såg det, og senar, for eg har eit slags vagt minne om senete hender med blodårer, sterke hender. Men eg klarar ikkje framkalle dei.

Eg hugser stemma di, også den heilt mekanisk minne, språkleg gjengitt, ikkje som eigentleg lyd.

Kor mange år sidan?

Eg kan telje. Du kan telje. Men du teljer ikkje, det er min versjon.

Illustrasjon henta herifrå.

Advertisements