Skriveloftet på Litteraturhuset er stappfullt, eg finn ein ledig plass i eit hjørne. Det er nesten heilt stilt, sjølv om det sit så mange her, ei svak summing frå vifteanlegget, listande føter over teppegolvet, ei svak klapring frå hender over tastatura.

Først heng eg frå meg kåpe, lue og sjal på ein ledig kontorstol, fiskar opp laptop og ledning frå taska, og legg til rette for suksess. Mobilen bort, ikkje opne internett. Ups, opne internett. Men ikkje lese noko. Ikkje gå på Underskog og ikkje gå på facebook, ikkje lese epost og ikkje lese bloggar. Bestemme meg for at det er skrive eg skal, det er derfor eg er her.

Denne teksten er friskrift, ein timinuttarstekst der eg skriv akkurat kva som fell meg inn, for å komme i gong. Eg har fått Skriveboka til Merete Morken Andersen til bursdagen, og ho rår til to forskjellige slags slike tekstar: Å skrive i veg og så legge bort utan å lese, for å utmanøvrere indre sensor. Eller å skrive, og så jobbe vidare med teksten, plukke ut enkelte setningar som ein likar, og skrive vidare på dei i nytt dokument. Det er berre at eg er inngrodd nettmenneske, alt eg skriv er i dialog med verda der ute, alt eg skriv av setningar og halve setningar og små tankerekker blir fortløpande publisert. Det er rett og slett for uvant å skrive noko som ingen skal lese nokonsinne. Eg får det ikkje til. Upubliserte ord er veldig 1990, er det ikkje?

Så eg skriveøveskriver meg mens du får lese. ikkje fordi eg vil deg noko, eller kanskje fordi eg alltid vil deg noko, og no skal eg lausrive meg frå deg. Eg skal ikkje vere i dialog med deg i dag, eg skal ikkje skrive på ein slik måte at det ender med å trykke på Publiser-knappen, ok-knappen eller Enter. Eg skal berre skrive.

Målet er å skrive tusen ord, og ambisjonen er å skrive eitt einaste kapittel. Det må gjerne vere skikkeleg dårleg. Faktisk har eg for ti minuttar sidan sagt til ein annan 2009-debutant som sit her ute at planen er å skrive eitt skikkeleg dårleg kapittel før klokka blir seks. Og det skal stå i Song for Eirabu II desember-dokumentet. Eit skinande nytt dokument på 203 sider, overført frå novemberdokumentet, som eigentleg er NaNoWriMo-dokumentet, men som aldri blei noko særleg av. Livet kom og tok meg, som det så ofte gjer.

Men ikkje i dag. I dag skal eg skrive på Eirabu-manuset.

Eg skal skrive eit kapittel som er i ein meir forteljande stil enn dette manuset har vist seg å vere. Der Eirabu I var ei relativt forteljande roman mest heile vegen, er dette manuset i mykje større grad prega av at det begynner å skje underlege ting, og fleire av karakterane opplever endringar som er vanskeleg å fortelje om utan å bli meir opplevingsorienterte og dermed er det vanskelegare for lesaren å følgje med. Det er på mange måtar eit betre manus enn det forrige, stemma er både meir den same, men djupare, utan å sleppe karakterane. Tenk, no innser eg at eg likar denne boka betre enn den forrige, endå den ikkje er meir enn ein tredjedels ferdig.

Der var opninga! Der var det eg trong få ut av denne skriveøvinga, som eg ikkje visste på førehand:

Eg likar dette manuset betre enn det forrige.

 

Fint, takk for merksemda, no trykker eg på publiser utan å lese gjennom denne teksten, og så skriv eg eit skikkeleg dårleg kapittel. berre eitt. Kanskje blir det ikkje eingong skikkeleg dårleg, men det visste jo både du og eg frå før.

Advertisements