Sidan eg for ti år sidan flytta ut av by, går eg sjeldan på kunstutstillingar.
Desse ti åra på ein liten stad er samanfallande med å vere mor og yrkesaktiv. Så det er endå sjeldnare at eg går aleine på utstillingar (utan born).
Eg arbeider og eg skriv, eg er saman med borna og ektemannen, og så hender det at eg reiser på festival eller fest.
Men å berre tusle rundt ein heil dag aleine i eit kunstmuseum, det skjer så sjeldan at eg gløymer heilt ut korleis det er mellom kvar gong.

I helga var eg i Louisiana. Dotter mi forsvann inn i Børnehusets verkstader og nekta å komme ut igjen. Eg fekk ein heil dag. Aleine. Med kunst.

Då hugsa eg det.
Inni meg opnar det seg eit slags rom, ein slags personlegdom, eit personlegdomsrom, som eg ikkje merker elles. Eg går undrande rundt, blir rørt av dei raraste ting. Folka rundt meg blir ein del av utstillinga, eg setter meg ned, kikkar på ting frå andre vinklar, tar bilder av folk som går forbi skulpturar.
Eg blir merkbart meir open, kjenslevar og språklaus.

Har du nokre slike situasjonar, der du er aleine og merker at du er annleis enn saman med andre? Annleis enn vanleg, og kan hende mest deg sjølv?

Louisiana. Frå utstillinga Arkitekturens grænser III-IV

Advertisements