– Dra til Blindern og jakt på jøder, fekk dei unge gutane beskjed om laurdag.

Den israelske regjeringa har gått til massivt åtak på sivile mål i Gaza denne siste månaden. Bileter, smsar, avisartiklar, facebookmeldingar, overalt ser me daude og skadde born og vaksne. Årsaka til krigshandlingane, dei tusenvis av rakettane som dei siste åra er blitt avfyrt frå sivile område i Gaza inn mot Israel sin sivile befolkning, kjennest uviktig, nærast irrelevant. Motstanden i den israelske befolkninga mot sin eigen regjering sine handlingar virkar irrelevante. Skillet mellom jødar og israelarar virkar irrelevant.

Bileta av dei daude og skadde palestinarane talar sitt eige språk, og me svarar med fortviling, medkjensle, raseri og avmaktskjensle.

Vegen er kort til hat, sjølv for nordmenn som verken har slektningar i Palestina, eller nokonsinne har vore i området.

Hat er å avmenneskeleggjere den andre. Hat legitimerer eit kvart overgrep.

Det fins mennesker som hatar jødar, mennesker i Noreg som hatar jødar.

Dersom bestemor di var jøde, ville du seie det høgt i dag? Ville du kikke inn i kameraet til NRK eller TV2 og seie det?

Det fins ikkje mange jødar i Noreg. Då grunnlova vår blei formulert, fekk dei denne plassen:

«Den evangelisk-lutterske Religion forbliver Statens offentlige Religion. De Indvaanere, der bekjende sig til den, ere forpligtede til at opdrage sine Børn i samme. Jesuitter og Munkeordener maae ikke taales. Jøder ere fremdeles udelukkede fra Adgang til Riget.»

Nordmennene ville ikkje ha dei her, og ved opphevinga av innreiseforbodet for jødar i 1851 var det bekymring kring forventa masseinnvandring. Men jødane kom ikkje i horder. Heilt fram til andre verdskrigen var jødane upoplulære her til lands. I 1930 var det registrert 1359 jødar i Noreg. Oldefar min var ikkje ein av dei. Han fins ikkje i noko trosregister, ikkje i nokon oversikt over landets jødar.

Då krigen braut ut var det litt over 2100 registrerte jøda i Noreg. I januar 1942 kom påbod om at alle Noregs jødar skulle ha J stempla i passet. Ingen kom for å stempla oldefar min sitt pass.

Oktober 1942 blei det iverksett ein massearrestasjon av alle med J i passet. Oldefar min var ikkje blant dei. Heller ikkje sønene hans, eller døtrene hans. Heller ikkje barnebarna.

I 1946 var det 599 registrerte jødar i Noreg.

I dag reknar ein at det bur omlag 1500 jødar i Noreg. Eg er ikkje ein av dei.

– Dra til Blindern og jakt på jøder, fekk dei unge gutane beskjed om. Dei hadde gått rett forbi meg om eg var på Blindern den dagen. Eg er ikkje jøde.

Eg er ikkje jøde fordi oldefar min ikkje turde vere jøde. Fordi han ville at ungane hans skulle få eit godt liv, eit trygt liv utan å bli mistenkeleggjort og hata.

Slektningane hans i Polen hadde ikkje samme valget. Eg har ingen jødiske slektningar meir. I Polen ligg ein gravplass med navna deira, alle døydde før andre verdskrigen var slutt.

Eg er ikkje jøde, fordi det var best slik. Hat legitimerer eitkvart overgrep. Også identitetsdrap.

Advertisements